Leśne runo pełne marzycieli

  Marzenie jest jak wychodzenie na wysokie drzewo. Taką sosnę na przykład. Najpierw stoisz na ziemi i patrzysz w górę. Wydaje się daleko, ale wygląda tak pięknie i wiesz, że chcesz. Już na początku pojawia się problem – nie ma żadnego oparcia, nie ma jak zacząć, prosty pień, ale jakoś w końcu udaje się przełamać pierwsze zniechęcenie i znaleźć sposób. Chwytasz mocno obiema rękami, masz w sobie jeszcze tę pazerność na zdobywanie, podskakujesz i oplatasz się wokół, podciągasz, ruszasz w górę mimo lepkiej żywicy i szorstkiej kory. Korniki ryją pod Tobą, ale Ty widzisz czubek drzewa. Czasem spojrzysz w dół, choć nie wolno i wtedy się boisz.

Tak gdzieś w połowie drzewa słyszysz już jak drwal ostrzy siekierę, ale liczysz na to, że zdążysz, że w głębi duszy ludzie tacy nie są, żeby Cię podcinać, że to Twoje drzewo, wybrane spośród tysięcy innych, albo że to nie może się w ten sposób skończyć lub w inne tego typu naiwne bzdury.

Kiedy zbliżasz się do korony, zrywa się wiatr. Targa gałęziami, jakby chciał Cię strącić, ale Ty trzymasz mocno, choć nie masz już siły. Wreszcie, po przezwyciężeniu wszystkich trudności, docierasz na sam szczyt… i wtedy pojawia się piorun.

Leżąc obok zgliszczy czujesz się wypalona jak ten pień. Upadek był bolesny, może nawet masz złamaną nogę czy rękę. Patrzysz na to, co zostało z Twojego marzenia i zastanawiasz się, czy zacząć wspinaczkę na kolejne drzewo, czy może zostać tutaj, bo to bezpieczne – piorun przecież nie trafia dwa razy w to samo miejsce.

Niedopowiedzenia

   Coś o Tobie myślę, coś mi się wydaje, coś sobie jednostronnie wnioskuję, ale tego nie zweryfikuję, coś przypuszczam, lecz nie zapytam o to, bo… bo co? Bo jeśli zdradzę, co chcę o Tobie wiedzieć, to Ty dowiesz się jaki mam naprawdę do Ciebie stosunek? Jeśli zapytam o pewne rzeczy, to naprowadzi Cię to na ślad, który staram się zamaskować, ujawni, że być może zależy mi i się ośmieszę?

A jeśli coś podejrzewam i czegoś się boję, to zamiast doprowadzić do konfrontacji szukam potwierdzeń, interpretując Twoje zachowania pod kątem własnych obaw. Bardziej ufam temu, co potwierdza moje obawy niż temu, co może je rozwiać i wciąż nie weryfikuję swoich wyobrażeń z tym, co może mogę od Ciebie usłyszeć. Nadal nie pytam, przecież to, co możesz mi powiedzieć, nie musi być prawdą. Wolę obserwować…

Tak się „poznaje” drugiego człowieka przez pryzmat własnego strachu i tworzy zbitek niedomówień, nieporozumień, a z nich powstaje nie obraz prawdziwej osoby, a głównie zlepek naszych pragnień i lęków.

Lot motyli

   Zastanawia mnie proces przelotu motyli z brzucha do serca...

Zakochujemy się, cała ta fascynacja, niemożność skupienia na czym innym itd., to wszystko w zdrowym związku po jakimś czasie stabilizuje się, pojawiają się inne, bardziej głębokie emocje, zakochanie przechodzi na wyższy poziom, staje się miłością.

Pewnie wiąże się ze wzrostem zaufania, więc i poczuciem bezpieczeństwa, a niepewność to emocje; z poznawaniem się zaspokajającym naszą ciekawość, która przestaje być tak głodna, mimo że nie traci się sobą zainteresowania; przywiązaniem i przyzwyczajeniem - zadomowieniem się w czyjejś codzienności, co oznacza, że zaczynamy robić razem rzeczy zwykłe, a nie tylko te dostarczające wrażeń lub też przestajemy je razem robić, bo wiemy już kto w czym jest lepszy, taki podział obowiązków dla usprawnienia wspólnego życia.

Kiedy motyle zaczynają swój lot?

Otwierać tylko na hasło

   Trzeba wiedzieć ile czego komu powiedzieć. Zabawnie brzmi, ale...

otwartość to cecha, która do niedawna charakteryzowała się w moim odczuciu nieograniczonością. Wydawało mi się, że otwartość to m.in. możliwość swobodnego opowiadania o sobie bez szczególnego stopniowania rzeczy na mniej i bardziej osobiste, tylko takie nieskrępowane pokazywanie siebie takim, jakim się jest i mówienie o swoich odczuciach, doświadczeniach, pragnieniach wszystkim tym, którzy chcą słuchać, którzy jakieś tam zaufanie wzbudzają lub może... może po prostu jeszcze go nie zawiedli, odrzucanie skorupy już w początkowych fazach znajomości, bo przecież są rzeczy, których nie mam potrzeby ukrywać. Wiem, otwartość to o wiele więcej, ale chciałabym przez moment skupić się na tym jej aspekcie, który każe mi być otwartą w mówieniu o sobie.

Okazuje się jednak, że cecha ta powinna mieć granice...

przede wszystkim ograniczone grono odbiorców informacji, które jednak powinny być postopniowane na skali prywatności, intymności. Nie mówi się o uczuciach i myślach każdemu, bo to dziedziny zarezerwowane dla tych, z którymi połączyła nas więź i to nie taka, która jeszcze nie została wystawiona na próby. Można ufać i fascynować się drugą osobą, wierzyć, że znalazło się bratnią duszę, a potem ta dusza ułoży z tych wszystkich osobistych informacji twór wymierzony przeciwko nam.

Kolejna rzecz... ludzie nie chcą słuchać o tym, co nas boli, oddalają się od dramatów i mają oczywiście prawo, ale paradoksem jest to, że właśnie wtedy my najbardziej potrzebujemy czyjejś obecności.

Kiedy jest nam dobrze... kiedy jest nam bardzo dobrze, to jest to tak samo niebezpieczne w mówieniu jak te dramaty, bo to rodzi zawiść.

Trudno mi pogodzić się z tym, że wszystko powinno być już na początku ograniczone z obu stron (dobrej i złej) dla równowagi i dopiero z czasem powinniśmy odkrywać co komu można powiedzieć, do jakiego stopnia wtajemniczenia w siebie go dopuścić.

Tacy

   Czy naprawdę są w nas cechy niezmienne? Czy rzeczywiście wolno nam powiedzieć o kimś, że TACY ludzie się nie zmieniają? Kto udowodni, dlaczego na przykład 21 próba nie jest tą, która będzie udana i czy trzeba policzyć wszystkie upadki zanim wyda się sąd i tak jednoznacznie zły, bo "tacy" ludzie się nie zmieniają? Mówi się tak, mimo że ktoś próbuje się zmienić, podejmuje działania, zaprzestaje ich i znów wstaje i idzie w kierunku zmiany. Mówi się tak o kimś, kto zrobił coś znów, kto nie wytrwał, bo nie dał rady i o tym, kto nie dotrwał, bo przestał chcieć. Wreszcie mówi się tak o tych, którzy uczynili coś, co w powszechnym mniemaniu musi się powtórzyć, jakiś czyn, który cechuje się w większości przypadków powtarzalnością.

A co jeśli tu nie chodzi o to, że ktoś jest "taki", tylko o to, że pośród wielu szlachetnych cech ma tę straszliwą, krzywdzącą, wzbudzającą obawy i przez to rzutującą na całościowe postrzeganie go jako osoby? I czy nie lepiej byłoby powiedzieć zamiast "nie zmieni się" - nie mogę czekać aż się zmieni; nie wierzę, że się zmieni; boję się, że tak się nie stanie; nie mam siły tego dłużej znosić, nie chcę, nie muszę, nie pozwolę.

Ja sama nie wierzę, nie ufam, ale rodzi się we mnie taki bunt, kiedy ktoś mi mówi coś, czemu chciałabym móc zaprzeczyć, nie dopuścić do świadomości, na co mam w sobie niezgodę, kiedy ktoś przekonuje, że... tacy ludzie się nie zmieniają.

Tomek Makowiecki - Głosy przyjaciół

Skarcone marzenia w kącie samoniespełnienia

   "Ogarnęła je tęsknota za czymś pięknym, za czymś niedoścignionym, co się winno jednak w człowieku urzeczywistnić, inaczej chyba życie nie miałoby sensu? Trwa to chwilę takie uniesienie nadziei, przez miłość dla życia. A potem przychodzi uczucie rozpaczliwej bezsilności, instynktownie czują, iż stoją w miejscu, gdzie się nie walczy, a poddaje, skąd się wiecznie wyciąga ramiona do gwiazd. Jest takie miejsce, przeklęte, nie do uwierzenia, czarne miejsce życia."

Pola Gojawiczyńska - "Dziewczęta z Nowolipek"

Okresowo bywam wyczerpana życiem, zniechęcona do działania, odludna taka jakaś. Pojawia się dysproporcja pomiędzy mną, a moimi sprawami, które urastają do rangi problemów niemożliwych do rozwiązania. Przerastają nie tylko moje możliwości, ale także siłę, nadzieję i przegrywają jedynie z dziwną wytrzymałością psychiczną, która skazuje mnie zawsze na długotrwałe przeżywanie wszystkiego, co złe. Człowiek, który ma w sobie siłę, przerywa to. Człowiek, który nie ma wytrzymałości, poddaje się, a ja trwam, bo wytrzymuję, ale nie mam dostatecznej siły, by to zmienić.

Moja bessa trwa od kilku tygodni do kilku miesięcy. Pojawia się raz na jakiś czas. Jako że wierzę niezmiennie, iż nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło, odkrywam dobrodziejstwa złego samopoczucia i sennego okresu lęku i beznadziei - to właśnie wtedy widzę, kto jest ze mną i na kim naprawdę mogę polegać. Przestało mnie zaskakiwać to, że na rodzinę nigdy nie mogę w takim stanie liczyć, za to chętnie mnie w nim pogrążają.

Lenny Valentino - Trujące Kwiaty

+ 30 kg ;-)

   Święta mają dla mnie osobiście płytki wymiar - hołduję kulinarnej rozpuście. Mój stosunek wynika z faktu, że nie podzielam doktryny kościoła katolickiego, a pochodzę z katolickiej rodziny, więc... dobrego jedzenia jest w tym okresie full, a choć świąt nie obchodzę, to po prostu uwielbiam kuchnię mojej mamy, a to czas, kiedy mama dużo gotuje, piecze, przyrządza. Z pewnych względów rzadko mam okazję delektować się wytworami jej rąk, a są naprawdę wyśmienite. Jem na zapas, "leniwię" się, a potem noszę to wspomnienie w biodrach :D Wiecie co, tak dobre jedzenie zasługuje na to, by się nim delektować i choćby przez wzgląd na ową rozkosz oświadczam, że to były ostatnie święta, które muszę spalać na macie.

Gdyby jedna minuta trwała dwie

   Trzeba być mną, żeby o godzinie mniej więcej 12:40 wparować do szkoły przepraszając nauczycielkę za spóźnienie, obdarowując dyrektorkę szerokim uśmiechem i przy akompaniamencie sapania zasiąść w ławce, gdzie powinnam być od godziny 9:00.

Zaczyna się tak, jak zacząć się powinno... wstaję odpowiednio wcześnie, jem śniadanie, piję kawę, biorę prysznic itd. i zawsze tuż przed planowanym wyjściem wskazówki zegara gwałtownie przyspieszają, wszystko mi ginie, chce mi się do toalety, muszę jednak bluzkę zmienić, po coś wrócić, czegoś zapomniałam, jeszcze włosy się wzburzą, jeszcze tusz się rozmaże, obleję się czymś, cofnę, bo jednak za zimno i trzeba jeszcze sweter, klucze przed chwilą miałam w ręku, nie wiem gdzie położyłam telefon, rękawiczka jest jedna, kable od słuchawek się splątały, dopiero byłam siku i muszę znów, a wczoraj posprzątany pokój zaczyna przypominać pobojowisko. Wtedy właśnie stwierdzam, że skoro znów mam usłyszeć:

- Pani M., coraz dłużej pani śpi.

- Buhahahahaha...

to wolę już zostać w domu.

Tego dnia nic mi się nie chce i najchętniej położyłabym się z powrotem w ciepłym łóżku, tylko że stoi za daleko od komputera, choć i na to są sposoby.

Potem jednak stwierdzam, że pójdę na część zajęć. Tylko że na nie też się spóźniam :-/

Po drugiej stronie doskonałość pozwala się dotknąć

   Wśród tych wszystkich ludzi, których znam, nie ma chyba takiego, który nigdy mnie nie zawiódł i pewnie takiego, którego ja nigdy nie zawiodłam, też nie ma. Jednostka niedostosowana nie bierze w rachubę ludzkich ułomności, wypłakując oczy nad niemożnością zbudowania nieskazitelnej relacji. Co ja piszę... jakiego "zbudowania", przecież doskonałość fukncjonuje sama w sobie, niezależnie od ludzkich wysiłków.

Kiedyś pełna byłam wzniosłych ideałów, a potem zobaczyłam jacy są ludzie. Jaka jestem ja, zaczęłam dostrzegać jeszcze później.

Mimo wszystko, czasem we śnie przychodzą do mnie ludzie, z którymi każda sekunda jest ponad wszystko. Nie znam ich i nie szukam w realu, bo wiem, że jesteśmy tylko ludźmi, że budowanie relacji to ciężka praca, że cała wzniosłość przemija na rzecz dbałości o własną dupę, ważną cechę przystosowania społecznego.

W deszczu maleńkich żółtych kwiatów - Myslovitz

Jeden mózg, cztery kółka i tysiąc myśli na minutę

  Rety, przez dwie godziny mierzyłam się ze stereotypem baby za kółkiem. To, czy moja walka w obronie feministycznej ideologii zakończy się sukcesem, okaże się za dwa dni. Nie ukrywam... żołądek podchodzi mi do gardła za każdym razem kiedy przekręcam kluczyk w stacyjce, a w poniedziałek egzamin na prawko.

Wszystkie moje poprzednie jazdy sprawiły, że nabyłam przekonania, iż prowadzenie auta jest ostatnim z talentów, jakie zdołam w sobie odkryć.

Poczucie odpowiedzialności za innych uczestników ruchu i za cudzy wóz sprawia, że wracam do domu wyczerpana.

Nie uwierzycie, ale potrafię się tak spiąć, że następnego dnia mam zakwasy, jakbym przez te dwie godziny ćwiczyła rozpiętki i goniła na bieżni własną ambicję.

Nic nie działa

   Nie działa popcorn, tort ani lody, nie działają koleżanki ani gra komputerowa. Zakupy pewnie też nie podziałają. Zwykle te najprostsze, najbardziej banalne i jakże płytkie metody poprawiania sobie nastroju, bywają skuteczne. Czekolada, melisa w dużych ilościach, ulubiony serial, lakier do paznokci. Wygląda na to, że problem jest bardziej złożony, niż początkowo myślałam, albo niż chciałam żeby był.

Problem stanowi relacja z byłym partnerem, z którym znów się spotykałam i znów skończyło się tak samo. Sęk w tym, że ja wiedziałam jak będzie i myślałam, że jestem na to przygotowana.

Męczy mnie powtarzanie tej samej historii od lat. Mam świadomość, że nic dobrego z tego nigdy nie wyniknie, choćby przez wzgląd na całe zło jakie między nami zaszło, którego zapomnieć się nie da. Mimo to pojawia się bolesny żal niespełnienia i straty.

Gdyby jeszcze ten ból nie ustalał mi planu dnia złożonego z sesji wpatrywania się w sufit, obowiązkowych zajęć z płakania w poduszkę i kilkunastu posiłków na dobę, pobudki w południe, siedzenia przed komputerem i zaniedbywania obowiązków.

Strongmeni

   Niektórzy ludzie łudzą się, że jeśli nie myśli się o problemie, to on przestaje istnieć. To tylko Freddy Krueger nie miał mocy, jeśli się w niego nie wierzyło. Nie godzą się na konfrontację, nie chcą przyjąć do wiadomości, że coś jest nie tak, zaprzeczają myśląc, że wmawiając sobie samym, że wszystko jest w porządku, zdolni są jednocześnie przekonać do tego innych. Tak jak małe dziecko... kiedy się czegoś boi zakrywa oczy albo chowa głowę pod kołdrę i myśli, że jak ono nie widzi, to jego też nie widać. Problem jednak ma to do siebie, że istnieje, nawet jeśli oni go nie dostrzegają.

Tak robi m.in. mój były chłopak. Przypuszczalnie twierdzi, że to ja mam tendencję do dostrzegania problemów tam, gdzie ich nie ma. Przypuszczalnie, bo on mi tego nie powiedział, przecież o tych rzeczach się nie rozmawia, ponieważ to o czym się nie rozmawia - nie istnieje, problemu nie ma, dopóki o nim nie mówimy, więc lepiej nie mówić. Lepiej powiedzieć osobie, która skarży się, że jej źle: "Co ty pierdolisz, jest zajebiście, wszystko jest dobrze, wymyślasz...", zamiast zastanowić się nad tym co się dzieje, dlaczego i co z tym zrobić. Tacy ludzie podobnie "rozpatrują" inne sprawy. Siłowe podejście do życia, polegające na ciągłym odpychaniu od siebie wszystkiego.

Zainspirowana do pisania

   Ja (zacznę od zaimka osobowego, żeby było bardziej egoistycznie), a więc Ja... mam uraz prawego kolana.

Najpierw zerwałam więzadło boczne, a potem uszkodziłam krzyżowe, stara historia. Dwa miesiące temu wyrżnęłam na prostym chodniku spiesząc się do dentystki i od tej pory bolą mnie już dwa kolana i właśnie wczoraj zastanawiałam się, kiedy wreszcie przestaną, nic nie wymyśliłam, za to wyjebałam na schodach... Dziś mam siną skórę i opuchliznę, a boli tak, że postanowiłam zacząć pisać bloga.

PS: Nie jestem łamagą... w chodniku były dziury, a na schodach rozwalił mi się klapek. To był zbieg okoliczności.